دلا نزد کسي بنشين که او از دل خبر دارد
به زير آن درختي رو که او گلهاي تر دارد
در اين بازار عطاران مرو هر سو چو بي کاران
به دکان کسي بنشين که در دکان شکر دارد
ترازو گر نداري پس تو را زو ره زند هر کس
يکي قلبي بيارايد تو پنداري که زر دارد
تو را بر در نشاند او به طراري که مي آيم
تو منشين منتظر بر در که آن خانه دو در دارد
نه هر کلکي شکر دارد نه هر زيري زبر دارد
نه هر چشمي نظر دارد نه هر بحري گوهر دارد.

انتظار يعني نگه داشتن يک جاي خالي

براي کسي که مي‌آيد.

يعني آنکه جاي خاليش چنان به چشمت بيايد

که نگذاري احدي بر آن پا گذارد.

يعني آن «جا» را کنار گذاشته باشي فقط براي حضور او

خدا هرجا که حضورش را بپذیریم هست.

ای نام تو بهترین سرآغاز      بی نام تو نامه کی کنم باز